• Wędrówką życie jest człowieka...

    Nportal.no | My, dzieci bez ojców




    My, dzieci bez ojców, nie różnimy się niczym od naszych rówieśników. Śmiemy nawet twierdzić, że mamy często więcej niż oni. Największy telewizor, gry wideo i najnowszy model telefonu. Kieszonkowe często wyższe i wczasy zawsze za granicą. Posiadamy wszystko, o czym mógłby marzyć przeciętny nastolatek.  
    My, dzieci bez ojców, nie jesteśmy sierotami. O nie! Nasi ojcowie mieszkają w Anglii, Norwegii, Niemczech czy Irlandii. Widzimy ich kilka razy w roku. Jest wtedy cudownie. Tyle się dzieje jak zjadą do domu i mama się częściej uśmiecha. To szybko mija. Niestety. Potem jest tylko rozmowa przez telefon, ale to już nie to samo. Po jakimś czasie to nam się już nie chce gadać. Co mu powiemy, że wszystko dobrze?
    My, dzieci bez ojców, mamy bardzo silne matki. Wszystko robią same. Sprzątają, gotują, opiekują się nami i chodzą do pracy. Wiadomo, bez wyrzeczeń nie da się żyć. A mamy finansową wolność, co często powtarza dumny tata. Słowo „wolność”, my dzieci XXI wieku rozumiemy na swój sposób. Dla nas to „mieć”, a mamy wiele. Jedynie czasami przydałby się tata w pobliżu, ale on nie jest wolnym człowiekiem. Jest niewolnikiem systemu – tak dla odmiany twierdzi mama. Często to powtarza i trochę nas wprowadza w błąd. Wszak mamy demokrację, a w szkole nam mówią, że kto ma głowę na karku odnajdzie się w niej. Czy nasi rodzice nie mają?

    My, dzieci bez ojców, rośniemy w siłę! Jest nas już 20% - co potwierdzają najnowsze badania – Dziecko, rodzina i szkoła wobec migracji rodzicielskich – przeprowadzone w maju i czerwcu 2014 roku. Zebrano ankiety w 100 szkołach, w sumie cztery tysiące. Badanie nie uwzględniło dzieci migrujących wraz z rodzicami i dzieci nie realizujących obowiązku szkolnego. To oznacza, że co piąte dziecko nie ma jednego z rodziców. Oczywiście mamy rzadziej nas zostawiają. Wiedzą, że tata musiałby cały sztab babć i dziadków zatrudnić do pomocy przy nas. Tak! Jesteśmy bardzo czasochłonni i wymagający. Mama potrafi robić za dwoje.

    My, dzieci bez ojców, często jesteśmy zazdrośni. O co? Nie, nie o rzeczy, ale o tatę. Brakuje go nam w życiu na co dzień. Na boisku. Przy obiedzie. Matematyce. Często uciekamy w cyberprzestrzeń. Zaniedbujemy naukę i rezygnujemy z zajęć dodatkowych. Zresztą mama nie ma czasu nas wozić w tę i z powrotem, powinna być zadowolona.

    My, dzieci bez ojców, nie mamy męskich wzorców. Co poniektórzy mają dziadka, ale to nie to samo. Głównie musimy się borykać z niską samooceną, brakiem motywacji. Jesteśmy niecierpliwi i impulsywni. Niezdolni do rezygnacji z bieżących nagród.

    My, dzieci bez ojców, ponosimy konsekwencje nieobecności rodziców dla naszego psychospołecznego rozwoju. Jest on znacznie zachwiany. Mamy nierealistyczne wyobrażenia na temat roli kobiety i mężczyzny. A może jednak nie? Od zawsze przecież mama zajmowała się domem, a tata pracą. Co w tym dziwnego, że wujek przychodzi do nas często pomagać rąbać drzewo, przecież taty nie ma, a ktoś to musi zrobić. Poza tym wszędzie jest tak, że rolą głowy domu jest na niego zarobić. Często zarzuca nam się cynizm. Niesłusznie. A jeśli już, to dlatego, że w tym momencie nic mądrzejszego nam nie przychodzi do głowy.

    My, dzieci bez ojców, często jesteśmy zaradniejsi życiowo. To nam rekompensuje inne braki jak na przykład brak szczerości i problemy w wyrażaniu siebie. Zresztą nikt nam nie powie, że rówieśnicy z pełnych rodzin wiedzą dokładnie jak okazywać uczucia i emocje.

    My, dzieci bez ojców, przeszliśmy kilka faz w swoim życiu. Teraz już nie ma o czym mówić. To przeszłość. Jesteśmy pogodzeni z zaistniałą sytuacją, staramy się zaakceptować to, co mamy. Owszem, na początku nie było łatwo. Wcale nie chcieliśmy się z tym pogodzić. Jedni z nas reagowali wycofaniem, inni zaś niegrzecznym zachowaniem. Nic to nie pomogło. Tata pojechał... Mieszka za granicą już kilka lat. Nie pomogła złość ani na rodziców, ani na nauczycieli, a już największym błędem było wyżywanie się na rówieśnikach. Teraz to wiemy. Nasze podchody i próby przypodobania się rodzicom, aby zmienili zdanie też spaliły na panewce. W końcu nadszedł czas, kiedy dopadła nas wielka depresja. Ile można się starać, protestować i kombinować? Czy czuliśmy się osamotnieni i apatyczni? Tak. Byliśmy przygnębieni, ale w końcu taka nasza karma. Zresztą nie ma co narzekać. Niedługo ferie. Tata zjedzie do Polski i przywiezie ze sobą nowego laptopa. Kupił sobie, ale mówi, że się zamieni na tego, co w domu, no i musi odpocząć, więc jedziemy do Egiptu. 

    My, dzieci bez ojców, wyrośniemy już niedługo. Co z nami będzie? Czy założymy rodzinę? Czy będziemy przy niej, czy jak nasi ojcowie zostawimy ją w poszukiwaniu... Tak naprawdę czego?

    Justyna Kotowiecka | POLMEDIA (justyna@nportal.no

    0 komentarze:

    Prześlij komentarz

     

    Gdzie mnie znaleźć?

    Na pewno tutaj, ale jeśli komuś mało, to gorąco zapraszam na Facebooka. Po pierwsze na fanpage Kobieta na swoim, powiązany ściśle z tym blogiem, ale bogatszy również w inne treści. Nie można pominąć Propter Familia , gdzie znajdziecie wszystkie informacje o bieżącej działalności organizacji. Moją bieżącą publicystykę związaną z pobytem w Norwegii znajdziecie na portalu Moja Norwegia. Odsyłam także do ikon społecznościowych na górze strony.

    Moje projekty

    Realizuję się na wielu polach, jak na nowoczesną kobietę renesansu przystało ;-) Jestem założycielką organizacji Propter Familia, która działa w norweskim Bergen. Jej głównym zadaniem jest pomoc Polakom w Norwegii oraz ich integrowanie wokół wartościowych inicjatyw. Jestem blogerką, co widać najlepiej na przykładzie tej strony. Pisuję wiersze, które póki co zyskują uznanie w internecie, ale mam nadzieję, że już wkrótce zaistnieją także poza nim. Jeśli chcecie wiedzieć więcej o moich działaniach, po prostu śledźcie tego bloga :-)

    O mnie

    Nazywam się Justyna Kotowiecka. Kim jestem? Przede wszystkim żoną, matką i typową strażniczką domowego ogniska. Jednak chcę od życia więcej, dlatego angażuję się w przeróżne inicjatywy. Piszę, tworzę, a swoją twórczością dzielę się z ludźmi w internecie. Zapraszam Was do mojego świata!